Ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα μετά θάνατον δεν σέβεται η ελληνική πολιτεία καθώς δεν δίνει το δικαίωμα σε χιλιάδες συμπολίτες μας να ακολουθήσουν τον τρόπο ταφής που επιθυμούν. Δεκάδες φορές η Ελληνική Βουλή έχει συζητήσει για το θέμα της αποτέφρωσης των νεκρών αλλά ουδέποτε καμία κυβέρνηση δεν έχει πάρει τη γενναία απόφαση να δημιουργήσει στην Ελλάδα ειδικό κέντρο υποδοχής των νεκρών που επιθυμούν να καούν και όχι να ταφούν.

Όλα αυτά όταν στην χώρα ζουν χιλιάδες άνθρωποι τους οποίους το θρήσκευμα το επιτρέπει, αλλά και πολλές φορές τους το επιβάλλει. Και ας μην αποκλείουμε κάποιους ορθόδοξους χριστιανούς που θα επέλεγαν την καύση αν είχαν την δυνατότητα χωρίς να χρειάζεται να γίνουν «μετανάστες» αφού κλείσουν τα μάτια.

Για το ζήτημα του δικαιώματος της καύσης εργάζεται η οργάνωση Επιτροπή Υποστήριξης της Αποτέφρωσης η οποία έχει απασχολήσει πολλές φορές τους έλληνες βουλευτές και άλλες τόσες φορές έχει βρει ανταπόκριση καθώς έχουν κατατεθεί σχέδια νόμου με διακομματικές υπογραφές (πλην ΚΚΕ!). Ωστόσο, η ατολμία των κυβερνήσεων και η διαπλοκή κράτους-εκκλησίας δεν άφησε περιθώρια αισιοδοξίας.

«Στην Ελλάδα ζούμε σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαποί και Έλληνες υπήκοοι μη ορθόδοξοι Χριστιανοί που το θρήσκευμα μας, μας επιτρέπει, η και επιβάλει τη μετά θάνατο αποτέφρωση. Κάθε χρόνο πολλοί αλλοδαποί και Έλληνες υπήκοοι που πεθαίνουν στην Ελλάδα μεταφέρονται για αποτέφρωση στο εξωτερικό. Αυτό ισοδυναμεί με μια τεραστία συναισθηματική και οικονομική επιβάρυνση των συγγενών των νεκρών των οποίων η τελευταία τους επιθυμία ήταν η αποτέφρωση» τονίζει η Επιτροπή.

Όμως, η πικρία υπάρχει καθώς μέχρι σήμερα καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει επιτρέψει την δημιουργία αποτεφρωτήρα στην Ελλάδα ισχυριζόμενοι ότι αυτό είναι αντίθετο προς τις αποφάσεις την Ιεράς Συνόδου της Ορθόδοξου Εκκλησίας της Ελλάδος η οποία είναι κατά της καύσης των νεκρών. «Η Ιερά Ορθόδοξος Εκκλησία της Ελλάδος επισήμως δεν έχει εκφράσει καμία αντίρρηση για την δημιουργία ενός κέντρου αποτέφρωσης νεκρών για τους μη ορθόδοξους χριστιανούς που ζουν στην Ελλάδα και το θρήσκευμα τους, τους επιτρέπει την μετά θάνατο αποτέφρωση» είναι η απάντηση της Επιτροπής και επικαλούνται τις Διεθνείς συμβάσεις που έχουν υπογράψει όλα τα κράτη του κόσμου για την Προστασία των Ανθρώπινων και Θρησκευτικών μειονοτήτων.

«Δυστυχώς στην Ελλάδα χώρα μέλος της ΕΟΚ κατά παράβαση του συντάγματος της στο οποίο η Ελευθέρια στην επιλογή της Θρησκείας είναι νομοθετικά κατοχυρωμένη και κατά παράβαση των διεθνών συνθηκών και συμβάσεων τις οποίες έχει υπογράψει, δεν έχουν γίνει ακόμα οι απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις οι οποίες απαιτούνται για την εγκατάσταση και λειτουργία ενός κέντρου αποτέφρωσης νεκρών για τους πολίτες των οποίων το θρήσκευμα τους επιτρέπει την μετά θάνατο αποτέφρωση» τονίζουν τα μέλη της.

Επικαλούμενοι τη νομοθεσία σημειώνουν πως σύμφωνα με τον Α. Νόμο 448/68, 582/68 και το Π.Δ. 1128/80 δεν προκύπτει απαγόρευση της αποτέφρωσης των νεκρών. «Αντίθετα ο νόμος 1383/83 δίνει το δικαίωμα στο άτομο να καθορίζει την μεταθανάτια τύχη η χρήση του σώματος του, ενώ ο Π.Κ. του 51 με τον νόμο 1492 κεφ. ζ άρθρο 201 θεωρεί ισότιμα τέφρα και οστά που σημαίνει ότι προβλέπει την αποτέφρωση διότι διαφορετικά δεν προκύπτει τέφρα» προσθέτουν και υπενθυμίζουν την επίσημη άποψη του υπουργού Υγείας ότι δεν προκύπτει πρόβλημα από την αποτέφρωση των νεκρών (έγγραφο υπ' αριθμ. 6598 της 30/12/96).
Παρεμβάσεις εκκλησιών και θρησκευτικών δογμάτων

Στην επιτροπή έχουν αποστείλει επιστολές με τις οποίες ζητούν να υπάρξουν πρωτοβουλίες για την δημιουργία αποτεφρωτήρα η Διεθνής Βουδιστική Σχολή Κάρμα Καγκιού-Διαμαντένιος Δρόμος, η Πρεσβεία της Αυστραλίας, η Ευαγγελική Εκκλησία Γερμανόφωνων στην Ελλάδα-Ενορία Θεσσαλονίκης και η Ευαγγελική Εκκλησία Γερμανόφωνων εν Ελλάδι.

Επίσης, υπέρ της αποτέφρωσης έχουν ταχθεί και εκπρόσωποι της ορθόδοξης εκκλησίας στην Ρωσία, την Σερβία, την Κωνσταντινούπολη αλλά και οι μητροπολίτες Ζακύνθου και Ιωαννίνων.

Διαφωρετική η άποψη του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου που τον Μάρτιο του 1999 σε ημερίδα με θέμα την καύση των νεκρών είπε: «Είναι γνωστή η θέσις του Χριστιανισμού γενικότερα περί της αξίας του ανθρωπίνου σώματος, ως ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος, και δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός ότι οι θρησκείες εκείνες εις τας οποίας έχει επικρατήσει η καύσις αντί της ταφής, όλες διακρίνονται διά την απαξίαν την οποίαν δίδουν προς το σώμα, το οποίο θεωρούν δεσμωτήριον και φυλακήν της ψυχής. Και επομένως θάνατος δια αυτούς είναι η απελευθέρωσις της ψυχής. Και επομένως, ο θάνατος δι' αυτούς είναι απελευθέρωσις από τα δεσμά του σώματος».