Πρόσφυγες…ακόμη και μετά θάνατον είναι οι Μουσουλμάνοι που ζουν στην Αθήνα καθώς η έλλειψη θρησκευτικού λειτουργού (χότζα) στη πρωτεύουσα, αναγκάζει τους συγγενείς των νεκρών να ταξιδεύουν μέχρι τη Κομοτηνή για την ταφή τους.

Το θέμα έφερε πρόσφατα στη Βουλή ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Δραγασάκης. Συγκεκριμένα, όπως κατήγγειλε, στη περιοχή Γκάζι του Δήμου Αθηναίων ζουν αρκετοί Μουσουλμάνοι προερχόμενοι από τη Θράκη, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι φτωχοί εργάτες, ρακοσυλλέκτες, με εισοδήματα, που- μόλις που- επαρκούν για την ίδια την επιβίωσή τους.

Η έλλειψη θρησκευτικού λειτουργού-Χότζα δεν προκαλεί μόνο προβλήματα σχετικά με την άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων αλλά κυρίως αποτελεί σοβαρό εμπόδιο αναφορικά με την τέλεση των κηδειών των νεκρών τους. Εξάλλου, θα πρέπει να σημειωθεί ότι παρά το γεγονός ότι τους έχει παραχωρηθεί χώρος ταφής στο Γ’ Νεκροταφείο, οι συγγενείς των νεκρών αναγκάζονται να τους μεταφέρουν στη Κομοτηνή με μεγάλο οικονομικό κόστος, καθώς η θρησκεία τους απαγορεύει την εκταφή τους.

Εδώ, όμως, προκύπτει το εύλογο ερώτημα: είναι ευθύνη της Πολιτείας ή της κοινότητας των μουσουλμάνων η έλλειψη θρησκευτικού λειτουργού στη πρωτεύουσα. Στη σχετική απάντησή του ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε κατηγορηματικός. Οι μουσουλμάνοι της Αθήνας είναι Έλληνες πολίτες και επομένως δικαιούνται ισότιμης αντιμετώπισης με τους άλλους πολίτες.

Άλλωστε, όπως σημείωσε, το Σύνταγμα προβλέπει ότι η ίδρυση και η λειτουργία τεμένους άλλων θρησκειών εναπόκειται στη δικαιοδοσία του τοπικού Μητροπολίτη, γεγονός που από μόνο του αποδεικνύει την ευθύνη της Πολιτείας για την εμπλοκή της Εκκλησίας σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα όσο αυτό της ελεύθερης τέλεσης των θρησκευτικών καθηκόντων πιστών που δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι.

Ο κ. Δραγασάκης έχει ήδη ζητήσει από τους υπουργούς Παιδείας - Θρησκευμάτων και Μεταφορών- Επικοινωνιών να εξετάσουν τη δυνατότητα να εξασφαλιστεί αρχικά λειτουργός για τις θρησκευτικές ανάγκες των μουσουλμάνων Ελλήνων πολιτών, που ζουν στη πρωτεύουσα, αλλά και να συνδράμουν οικονομικά για την αγορά ενός μικρού φορτηγού, προκειμένου να μεταφέρει τους νεκρούς στη Κομοτηνή με μικρό κόστος.

Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι μόνο αυτό ή δεν θα επιλυθεί με την οικονομική συνδρομή του Κράτους. Το ουσιαστικό πρόβλημα εστιάζεται στην εμπλοκή της Εκκλησίας, αναφορικά με την ελευθερία των πιστών άλλων θρησκειών, να διεκδικούν το αυτονόητο…την ύπαρξη ειδικών χώρων για την άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων.

Εάν πράγματι ο νομικός πολιτισμός ενός κράτους διαφαίνεται από τον σεβασμό και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων…τότε το εν λόγω ζήτημα δίνει ακόμη μια αφορμή να επιλυθεί άμεσα το επίκαιρο θέμα του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας.